Είδη και ποικιλίες ελιάς

Είδη και ποικιλίες ελιάς παγκοσμίως

Είδη και ποικιλίες ελιάς παγκοσμίως

Ποιες είναι οι ποικιλίες και τα είδη ελιάς παγκοσμίως;

Η ελιά είναι αειθαλές δέντρο, με αντίθετα, λογχοειδή, δερματώδη φύλλα, σκουροπράσινα στην πάνω επιφάνεια και ασημένια στην κάτω. Τα άνθη της είναι υπόλευκα, μονόπεταλα και πολύ μικρά, σχηματίζουν μια ταξιανθία βοτρυός και εμφανίζονται προς τα τέλη Μαΐου, ενώ ο καρπός ωριμάζει και συλλέγεται στα τέλη του φθινοπώρου και στις αρχές του χειμώνα. Ο κορμός της ελιάς είναι οζώδης και καλύπτεται με σταχτί φλοιό.

Ο ελιά ή ελιά (επιστημονική ονομασία Olea, Olea) είναι ένα γένος οπωροφόρων δέντρων της οικογένειας της ελιάς (Oleaceae), το οποίο συναντάται πολύ συχνά στην Ελλάδα. Ο καρπός του ονομάζεται επίσης ελιά και από αυτήν παράγεται ελαιόλαδο. Η ελιά ήταν το σύμβολο της θεάς Αθηνάς. Στην Ελλάδα υπάρχουν 2.700 ελαιοτριβεία που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους ελαιοπαραγωγούς, οι οποίοι αποτελούν το 34% του αγροτικού πληθυσμού της χώρας. Στην Ελλάδα κατά τις “καλές παραγωγικές περιόδους”, περίπου 300.000 τόνοι εξαιρετικής ελαιόλαδο υψηλής ποιότητας παράγονται, ενώ περίπου 132 εκατομμύρια ελαιόδεντρα καλλιεργούνται σε ελληνικό έδαφος. Τα μέρη που είναι πιο φημισμένα για το ποιοτικό τους ελαιόλαδο είναι η Κρήτη, η Λακωνία, η Μεσσηνία και η Λέσβος. Μια περίσσεια 82% της ετήσιας παραγωγής ελαιολάδου στην Ελλάδα είναι ανώτερης, υψηλής ποιότητας και γνωστού.“εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο”, ενώ η παραγωγή εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου στην Ισπανία και την Ιταλία αποτελεί μόνο το 25% – 30% και 40% – 45% αντίστοιχα της συνολικής παραγωγής ελαιολάδου.

Είδη και ποικιλίες ελιάς – Το γένος Olea περιλαμβάνει τα ακόλουθα είδη και ποικιλίες:

Είδη και ποικιλίες της ελιάς του γένους Olea

 (Olea sylvestris), κοινώς γνωστή ως αγριελιά
 (Olea europaea) Ευρωπαϊκή ελιά, ή κοινό, το πιο συχνά καλλιεργούμενο είδος σε όλο τον κόσμο (Olea aeolocarpus) (Olea nigra dulcis) (Olea hispanica) Ισπανική ελιά (Olea craniomorpha), κοινώς γνωστή ως sable tree (Olea pendula), pendulum olive (Olea conica), κωνική ελιά (Olea coliveleu) κοινώς γνωστή ως Olea olive. (Olea macrocarpa), κοινώς etonicholia (Olea microcarpa), κοινώς γνωστή ως μικρή ελιά (Olea mamillaris), κοινώς γνωστή ως liastro (Olea precox), κοινώς καλοκαιρινή (Olea salerniensis), salernios (Olea contorta), κοινώς ονομαζόμενη contorta (Olea subaleica) (Olea rotundaleica) (Olea virida) (Olea nubrotunda), "Μπλε" ελιά

 

Υπάρχουν εκατοντάδες ποικιλίες της ελιάς – δείτε εδώ ένα λίστα με μερικές από τις ποικιλίες ελιάς Ελιά Ευρωπαία

Υπάρχουν εκατοντάδες ποικιλίες ελιάς (Ελιά Ευρωπαία). Ως μία από τις παλαιότερες και σημαντικότερες εξημερωμένες καλλιέργειες που καλλιεργούνται από τον άνθρωπο, η ελιά έχει διαφοροποιηθεί φυσικά και με τη βοήθεια του ανθρώπου σε πολλές ποικιλίες. Οι ποικιλίες ελιάς χωρίζονται πρώτα και κύρια στην τοποθεσία προέλευσής τους. Τα περισσότερα ονόματα για τις ποικιλίες προέρχονται από τοπωνύμια. Δευτερευόντως, οι ελιές μπορεί να προτιμώνται για παραγωγή ελαιολάδου ή για κατανάλωση ως επιτραπέζιες ελιές, αν και πολλές ποικιλίες ελιάς έχουν διπλή χρήση.

Σε ορισμένες από αυτές τις ποικιλίες, με ορθολογική επιλογή, έχει επιτευχθεί μεγαλύτερη απόδοση σε ελαιόλαδο χάρη σε μια αξιοσημείωτη μείωση του πυρήνα υπέρ της σάρκας.

Ελαιώνες στην Ελλάδα

 

 

 

 

Η ελιά ευδοκιμεί σε εύκρατα κλίματα χωρίς ακραίες θερμοκρασίες (με μέση ετήσια θερμοκρασία 16°C) και υγρασία, γι“ αυτό και είναι ευρέως διαδεδομένη στην περιοχή της Μεσογείου (όπως στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Τουρκία, την Αλγερία και αλλού). Ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές του κόσμου, αρκεί η θερμοκρασία να μην πέσει πολύ και για μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από το μηδέν. Γι” αυτό οι παράκτιες περιοχές είναι ιδιαίτερα κατάλληλες για την καλλιέργειά της. Τα δέντρα φυτεύονται σε ευθείες σειρές ή σε ρομβοειδή διάταξη. Ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα του εδάφους, η απόσταση μεταξύ των σειρών κυμαίνεται από 7 έως 20 μέτρα. Η περιοχή όπου καλλιεργούνται οι ελιές ονομάζεται «ελαιώνας». (ΠΗΓΗ: Wikipedia – Ελιά)

---

Η ΕΕ παράγει περίπου το 67% του παγκόσμιου ελαιολάδου σε περίπου 40 δισεκατομμύρια εκτάρια στις μεσογειακές χώρες, με πολλές περιοχές του νότου να ζουν αποκλειστικά από την παραγωγή ελαιολάδου. Η Ιταλία και η Ισπανία είναι οι μεγαλύτεροι καταναλωτές ελαιολάδου στην ΕΕ, με ετήσια κατανάλωση περίπου 500.000 τόνων η καθεμία, ενώ Η Ελλάδα έχει την υψηλότερη κατά κεφαλήν κατανάλωση στην ΕΕ, με περίπου δώδεκα κιλά ανά άτομο ετησίως..

Συνολικά, η ΕΕ αντιπροσωπεύει περίπου το 53% της παγκόσμιας κατανάλωσης ελαιολάδου. Όσον αφορά το εμπόριο, η ΕΕ αντιπροσωπεύει περίπου το 65% των παγκόσμιων εξαγωγών ελαιολάδου.

Εκτός Μεσογείου, η ελαιοκαλλιέργεια έχει αναπτυχθεί κυρίως μέσω της εισαγωγής ποικιλιών ελιάς από άλλες χώρες. Αυτή είναι η περίπτωση, π.χ., των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αργεντινής και της Αυστραλίας.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΕΛΙΑΣ – Είδη και ποικιλίες ελιάς στην Ελλάδα

Ποιες είναι οι ποικιλίες ελιάς στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα, με βάση το μέγεθος του καρπού, εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 38 ποικιλίες ελιάς που μπορεί να χωριστεί σε 3 κατηγορίες:

 Ποικιλίες ελιάς μικρόκαρπες με βάρος καρπού 1,2 - 2,6 γρ. Ποικιλίες ελιάς μεσαίου καρπού με βάρος καρπού 2,7 - 4,2 γρ. Ποικιλίες ελιάς πυρηνόκαρπες με βάρος καρπού 4,6 - 10,5 γρ.

Αλλος μέθοδος ταξινόμησης των ποικιλιών ελιάς είναι σύμφωνα με το προβλεπόμενο χρήση του καρπού της ελιάς:

 Επιτραπέζια ή βρώσιμη ελιά ποικιλίες που παράγουν καρπούς για επιτραπέζια κατανάλωση.
 Λαδώσιμο ποικιλίες που παράγουν καρπούς για έλαια, δηλαδή για την παραγωγή ελαιολάδου και
 Ποικιλίες ελιάς διπλής χρήσης, δηλαδή ποικιλίες που παράγουν καρπούς και για τους δύο σκοπούς, παραγωγή λαδιού και κατανάλωση.

Η ελιά καλλιεργείται από την αρχαιότητα και κάτω από διαφορετικές εδαφοκλιματικές συνθήκες. Έτσι, έχουμε έναν πολύ μεγάλο αριθμό ποικιλιών που μπορούν και προσαρμόζονται στις συνθήκες κάθε περιοχής. Οι σημερινές ποικιλίες ελιάς προήλθαν από τις άγριες ελιές με την επιλογή των κατάλληλων χαρακτηριστικών από τον άνθρωπο, με την πάροδο του χρόνου και με την επίδραση διαφορετικών περιβαλλοντικών συνθηκών. Ο αριθμός των ποικιλιών ελιάς που καλλιεργούνται παγκοσμίως εκτιμάται ότι φτάνει τις 600 διαφορετικές ποικιλίες. Αυτός ο ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός ποικιλιών ελιάς δημιουργεί πρόβλημα στην ταξινόμησή της. Το πρόβλημα της ταξινόμησης εντείνεται από το γεγονός ότι η ίδια ποικιλία σε διαφορετικές περιοχές είναι γνωστή με διαφορετικά ονόματα. Όπως για παράδειγμα η ποικιλία Κορωνέικη που είναι επίσης γνωστή με τα ονόματα: Βατσική, Κρητικιά (Κρητική), Κορώνεια, Κολώνη, Λανολιά και Ψιλολιά.

Για τη διάκριση των ποικιλιών έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα χαρακτηριστικά όπως μορφολογικά: φύλλα, άνθη, καρποί, πυρήνας και παραγωγικά χαρακτηριστικά όπως: απόδοση ανά δέντρο ή ανά στρέμμα, κ.λπ.

 

Δημοφιλή είδη και ποικιλίες ελιάς στην Ελλάδα

Αγρέλια

Η αγριελιά φύεται φυσικά σε περιοχές όπου ευδοκιμεί η καλλιεργούμενη ελιά και αποτελεί πληθυσμό πολλών παραλλαγών. Συνήθως αναπτύσσεται σε θάμνο ή δέντρο. Τα φύλλα της είναι πράσινα, μήκους 5,90 cm και πλάτους 1,40 cm. Τα άνθη της σχηματίζουν αραιές βοτρυοειδείς ταξιανθίες. Ο καρπός έχει ωοειδές σχήμα, μέσο βάρος 1,14 g. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα είναι 2,4:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι κυμαίνεται από 10 – 20%. Χρησιμοποιείται κυρίως ως υπόστρωμα για καλλιεργούμενες ποικιλίες ελιάς και δευτερευόντως για την παραγωγή λαδιού χαμηλότερης ποιότητας.

Κορωνέικη

Η Κορωνέικη έχει επίσης συνώνυμα: Βατσίκη, Κρητικιά, Κορώνια, Κορώνη, Λαδολιά, Λιανολιά και Ψιλολιά. Καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Μεσσηνίας, Αχαΐας, Αιτωλοκαρνανίας, Κεφαλληνίας, Ζακύνθου, Σάμου, Κυκλάδων, Χανίων, Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Λασιθίου. Έχει το πλεονέκτημα της προσαρμογής σε αντίξοες συνθήκες, εξαιρετικά ξηρή ζέστη και αντοχής σε ισχυρούς ανέμους. Μπορεί να καλλιεργηθεί από τις παράκτιες περιοχές, έως υψόμετρο 500 μέτρων. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 5-7 μέτρων. Τα φύλλα της είναι βαθυπράσινα, μήκους 5,47cm και πλάτους 1,03cm. Ο καρπός έχει κυλινδροκωνικό σχήμα με μέσο βάρος 1,3g. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 6,6:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι κυμαίνεται από 15% έως 27%. Χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παραγωγή λαδιού εξαιρετικής ποιότητας. Η απόδοση της ποικιλίας σε καρπούς ανά δέντρο είναι 30 – 100 kg. Το φρέσκο λάδι, ανεξάρτητα από την οξύτητά του, καίει τον λαιμό του ανθρώπου κατά την κατανάλωση, μια ιδιότητα που πιθανώς οφείλεται σε κάποια ουσία, η οποία με την πάροδο του χρόνου αποβάλλεται ή μειώνεται και δεν γίνεται πλέον αισθητή κατά την κατανάλωση. Ωστόσο, μπορεί να αποβληθεί ή να μην γίνει αισθητό στο φρέσκο λάδι εάν ο καρπός του, κατά την ελαιοποίηση, αναμειχθεί με καρπό άλλης ποικιλίας. Θεωρείται μια πολύ παραγωγική και ανθεκτική ποικιλία στις ξηρές περιοχές της χώρας. Έχει μικρές απαιτήσεις για καλλιέργεια. Είναι ανθεκτικό στο κυκλοκόνιο, μέτρια ανθεκτικό στο βερτισιλλιώδες μαρασμό και ευαίσθητο στο έλκος. Τέλος, είναι ευαίσθητο στο δάκο, την ελιά και τη ρυχίτιδα. Ο καρπός ωριμάζει από τις αρχές Οκτωβρίου έως τον Δεκέμβριο.

Κουτσουρέλια

Η Κουτσουρελιά έχει επίσης συνώνυμα: Κουτσουλιέρα, Λαδολιά, Λιανολιά χοντρί, Λιανολία φίνα, Ντόπια, Πατρινή και Πατρινία. Καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Κορινθίας, Αχαΐας, Λακωνίας και Αιτωλοακαρνανίας. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 5-7 μέτρων. Τα φύλλα αυτής της ελιάς είναι βαθυπράσινα, μήκους 3,95 cm και πλάτους 0,88 cm. Ο καρπός αυτής της ποικιλίας έχει κυλινδρικό-κωνικό σχήμα, μέσο βάρος 1,2 g. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 5:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει έως και 25%. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού μέσης ποιότητας. Θεωρείται ποικιλία απαιτητική σε υγρασία εδάφους.

Λιανολιά Κέρκυρα

Η Λιανολιά Κέρκυρας έχει επίσης συνώνυμα: Κορφολιά, Λαδολιά, Νερολιά, Πρεβεζάνα, Σουβλολιά και Στριφτολιά. Καλλιεργείται κυρίως στον νομό Κέρκυρας και σε μικρότερο βαθμό στους νομούς Ζακύνθου, Κεφαλληνίας, Λευκάδας, Πρέβεζας και Θεσπρωτίας. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 12-14 μέτρων. Τα φύλλα αυτής της ελιάς είναι βαθυπράσινα, μήκους 6,67cm και πλάτους 1,49cm. Ο καρπός αυτής της ποικιλίας έχει κυλινδρικό-κωνικό σχήμα, με τη μία πλευρά ελαφρώς καμπύλη, μέσο βάρος 2,3g. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 7,5:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 19%. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού καλής ποιότητας. Θεωρείται ποικιλία που απαιτεί υγρασία, γι' αυτό και ευδοκιμεί σε περιοχές με υψηλές βροχοπτώσεις και υψηλή ατμοσφαιρική υγρασία.

Μαστοειδής

Είναι επίσης γνωστή ως Τσουνάτι, Ματσόλια και Μουρατόλια. Η συγκεκριμένη ποικιλία καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Λακωνίας, Αρκαδίας (περιοχή Μεγαλόπολης), Μεσσηνίας (Άνω Μεσσηνία), Χανίων, Ρεθύμνου. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 6-8 μέτρων. Τα φύλλα της είναι ανοιχτό πράσινα, μήκους 6,18 εκ. και πλάτους 1,18 εκ., μεσαίου μεγέθους και αιχμηρά. Ο καρπός της είναι ένας οβάλ, μεσαίου μεγέθους καρπός σε σχήμα λεμονιού με μια μεγάλη θηλή στην κορυφή του. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 6:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι κυμαίνεται από 20% έως 30% ανάλογα με την εποχή συγκομιδής. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή εκλεκτού λαδιού. Είναι μια ποικιλία ανθεκτική στις χαμηλές θερμοκρασίες που καλλιεργείται σε υψόμετρο έως 1000 μέτρα. Ωριμάζει τέλη Δεκεμβρίου αρχές Ιανουαρίου. Είναι ανθεκτική στον καρκίνο και ευαίσθητη στο κυκλοκόνιο και είναι μέτρια ανθεκτική στην ξηρασία. Θεωρείται ποικιλία ανθεκτική στο κρύο.

Θείτσα

Το τιάκι φέρει επίσης τα συνώνυμα Ανοισανά, Θίακος, Πλεξιδένια και Ντόπια. Καλλιεργείται κυρίως στον νομό Κέρκυρας (περιοχή Ιθάκης) και σποραδικά στον νομό Κεφαλληνίας. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 5-8 μέτρων. Τα φύλλα του είναι ανοιχτό πράσινα, μήκους 5,86 cm και πλάτους 1,50 cm. Ο καρπός έχει οβάλ-κυλινδροκωνικό σχήμα, μέσο βάρος 1,6 g. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 6:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 21%. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού καλής ποιότητας. Θεωρείται ποικιλία παραγωγική και ανθεκτική στην ξηρασία και τη φυματίωση.

Μυρτολία

Η Μυρτολιά έχει επίσης τα συνώνυμα: Σμερτολιά και Μουρτολιά. Καλλιεργείται κυρίως στο νομό Λακωνίας. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 8-10 μέτρων. Τα φύλλα αυτής της ελιάς είναι ανοιχτό πράσινα, μήκους 3,96 εκ. και πλάτους 0,93 εκ. Ο καρπός έχει οβάλ σχήμα και μέσο βάρος 0,47 γραμμάρια. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 3,9:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 24%. Η ποικιλία αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού πολύ καλής ποιότητας. Θεωρείται ποικιλία ανθεκτική στο κρύο και την ξηρασία.

Μαυρέλια

Φέρει επίσης τα συνώνυμα Μεθωνία και Μουρατολία. Καλλιεργείται κυρίως στους νομούς Λακωνίας και Λασιθίου (Κρήτη). Ως δέντρο είναι πιο ζωηρή και ψηλότερη από την Κορωνέικη. Τα φύλλα της είναι πράσινα, μήκους 5,78 εκ. και πλάτους 1,33 εκ. Ο καρπός έχει κυλινδρικό-κωνικό σχήμα, μέσο βάρος 0,32 γρ. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 6,5:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 19%. Χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή εκλεκτού λαδιού. Θεωρείται ποικιλία πιο απαιτητική σε υγρασία από την Κορωνέικη. Σε ξηρές περιοχές ρίχνει τα άνθη της.

Τραγόλια

Φέρει επίσης το συνώνυμο Νερολιά. Καλλιεργείται σποραδικά στους νομούς Κεφαλληνίας και Μεσσηνίας. Είναι ένα μεσαίου μεγέθους δέντρο. Τα φύλλα αυτής της ελιάς είναι πράσινα, μήκους 5,90 εκ. και πλάτους 1,26 εκ. Ο καρπός έχει κυλινδρικό-κωνικό σχήμα, με τη μία πλευρά καμπύλη και μέσο βάρος 0,34 γραμμάρια. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 6:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 27,5%. Η ποικιλία αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή λαδιού μέσης ποιότητας.

Ασπρόλια

Αυτή η ποικιλία έχει μόνο καλλωπιστική αξία. Ως δέντρο, θεωρείται μέτριας ζωηρότητας. Τα φύλλα αυτής της ποικιλίας είναι βαθυπράσινα, μήκους 6,62 εκ. και πλάτους 1,04 εκ. Ο καρπός έχει κυλινδρικό-κωνικό σχήμα, λευκό χρώμα όταν είναι ώριμος και μέσο βάρος 0,6 γρ. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα είναι 2,5:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 12,5%. Η ποικιλία Ασπρολιά που καλλιεργείται σε μια περιορισμένη περιοχή στο νομό Λευκάδας και παράγει λάδι καλής ποιότητας, είναι μια διαφορετική ποικιλία ελιάς.

Μελόλια

Αυτή η ποικιλία συναντάται σποραδικά στον Νομό Κέρκυρας. Αναπτύσσεται σε δέντρο ύψους 6-8 μέτρων. Τα φύλλα αυτής της ελιάς είναι πράσινα, μήκους 5,6 εκ. και πλάτους 1,5 εκ. Ο καρπός έχει οβάλ σχήμα και μέσο βάρος 2,4 γραμμάρια. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 5:1. Η περιεκτικότητα του καρπού σε λάδι φτάνει το 12%. Το παραγόμενο λάδι είναι κατώτερης ποιότητας.

Χρυσολία

Αυτή η ποικιλία καλλιεργείται ως καλλωπιστικό. Φτάνει σε ύψος 4-5 μέτρων. Τα φύλλα αυτής της ελιάς είναι χρυσά, μήκους 6,54 εκ. και πλάτους 1,5 εκ. Ο καρπός έχει σφαιρικό σχήμα. Η αναλογία σάρκας προς πυρήνα του καρπού είναι 1,2:1.

Αθηνολία

Η συγκεκριμένη ποικιλία ωριμάζει αργά και συλλέγεται από τα τέλη Δεκεμβρίου έως τις αρχές Ιανουαρίου. Ο καρπός της είναι μεσαίου μεγέθους με οβάλ σχήμα. Το βάρος του είναι 2,2 έως 2,9 γραμμάρια και το ύψος του κυμαίνεται από 7,5 έως 25 χιλιοστά. Το λάδι από την Αθηνολιά είναι εξαιρετικής ποιότητας με χαμηλή οξύτητα.

Λαδολιά (Τσουνάτη)

Είναι μια ποικιλία που ανθίζει από τα τέλη Απριλίου έως τα τέλη Μαΐου. Ο καρπός της ωριμάζει από τα τέλη Οκτωβρίου έως τα τέλη Νοεμβρίου. Το μέγεθος του καρπού είναι σχετικά μικρό με διαστάσεις από 10 έως 16 χιλιοστά και το μέσο βάρος του είναι 1,2 γραμμάρια. Η Λαδολιά έχει υψηλό δείκτη απόδοσης σε ελαιόλαδο εξαιρετικής ποιότητας με χαμηλή οξύτητα.

Η ποικιλία Γαλάνη (ή Στρογγυλολιά ή Πρασινολία ή Στρογγυλοραχάτι ή Μηλόλια) είναι μια ποικιλία που χρησιμοποιείται για την παραγωγή βρώσιμων και ελαιουργικών ελιών.

(ΠΗΓΗ: Gaiapedia – https://www.c-gaia.gr/en/

 

Η Ελλάδα διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό κάλυψης ελαιόδεντρων ανά έκταση γης στον κόσμο

 

Μια λίστα με περισσότερες ποικιλίες ελιάς στην Ελλάδα

Ποικιλίες ελιάς στην Ελλάδα

• • Σημείωση: Η παρακάτω λίστα δεν θεωρείται εξαντλητική

Όνομα ποικιλίας ελιάς	Περιοχές που καλλιεργείται αυτή η ποικιλία ελιάς	Περιγραφή της ποικιλίας Olive Tee
Αδραμιτίνη
Άμφισσας		Εναλλακτικό όνομα είναι Άμφισσα
Αμυγδαλολία
Αθηνολία		Χαμηλό ιξώδες
Χεμλάλι
Κονσερβόλια
Δαφνοελία
Φραντόιο
Γκόρνταλ
Χαλκιδική	Χαλκιδική (Χαλκιδική)
Χονδροελία		Πράσινες ελιές, επίσης γνωστές ως Χονδρολιά ή “ελιές γαϊδουριού”. Έχουν καθεστώς ΠΟΠ.
Καριδόλια
Καλαμάτας	Μεσσηνία στη Νότια Πελοπόννησο.	Συνήθως καφέ ή μαύρη επιτραπέζια ελιά. Όταν συλλέγονται νωρίς, είναι γνωστές ως “ροζ” ελιές (κοκκινωπό χρώμα). Έχουν καθεστώς ΠΟΠ για την περιοχή της Καλαμάτας. Γνωστές ως “ελιές Καλαμών” εκτός αυτής της περιοχής.
Κορωνέικη	Κρήτη, Μεσσηνία, Πελοπόννησο και Ζάκυνθο.	Κρητικές ελιές, που αναφέρονται και ως ελίτσες
Κοθρέικι
Λιανολία
Μαστοειδής
Μεγαρίτικη
Μυρτολία	Κυρίως Λακωνία	Επίσης Σμερτολιά/Μουρτολιά
Ναύπλιο	Κοιλάδα του Άργους στην ανατολική χερσόνησο της Πελοποννήσου.	Συνήθως μια επιτραπέζια ελιά
Πατρινία	Κυρίως στην Αιγιάλεια.	Υψηλή συγκέντρωση λαδιού περίπου 25%
Πιχολίνη		Επίσης Μαροκαΐνη
Θρούμπες ή από τη Θάσο	Νησί Θάσος	Φυσικά ζαρωμένες όταν ωριμάσουν και αφήνονται να πέσουν σε δίχτυα. Οι μόνες ελιές που μπορούν να καταναλωθούν κατευθείαν από το δέντρο.
Θρουμπολία
Τσουνάτι (Λαδολιά)
Βαλανολία

(πηγή: Wikipedia – Γεωργία στην Ελλάδα Καλλιέργειες / Ποικιλίες Ελιάς 

ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΕΛΙΑΣ στην ΚΡΗΤΗ – Είδη και ποικιλίες ελιάς στο νησί της Κρήτης, Ελλάδα

Δημοφιλή είδη και ποικιλίες ελιάς στην Κρήτη

 

 

Ποια είναι τα πιο δημοφιλή είδη και ποικιλίες ελιάς στο νησί της Κρήτης (Ελλάδα);

Κορωνέικη ή Ψιλολιά

Χονδρολία ή Θρομπολιά

Τσουνάτι (ονομάζεται επίσης Μουρατόλια ή Λαδολιά)

 

Η παλαιότερη ελιά στον κόσμο βρίσκεται στο χωριό Βούβες στην Κρήτη στην Ελλάδα

Φωτογραφία της παλαιότερης ελιάς στον κόσμο που βρίσκεται στο χωριό Βούβες στο νησί της Κρήτης στην Ελλάδα

Δείτε επίσης: Αρχαίες Ελιές στην Κρήτη (Μνημειακές Ελιές της Κρήτης) – οι καταπληκτικές αιωνόβιες ελιές της Κρήτης

Olea Oleaster (η αγριελιά)

Olea Oleaster (ο άγρια ελιά), έχει θεωρηθεί από διάφορους βοτανολόγους ως έγκυρο είδος και υποείδος της καλλιεργούμενης ελιάς, Olea Europea, το οποίο είναι ένα δέντρο πολλαπλής προέλευσης[2] που εξημερώθηκε, εμφανίζεται τώρα, σε διάφορα μέρη κατά την τέταρτη και τρίτη χιλιετία π.Χ., σε επιλογές που προέρχονται από ποικίλους τοπικούς πληθυσμούς. Η αγριελιά (αρχαία ελληνική κότινος/kótinos), την οποία οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν από την καλλιεργούμενη ελιά (αρχαία ελληνικά ἐλαία/ἐλἀα), χρησιμοποιήθηκε για να φτιάξει το στεφάνι ελιάς που απονέμονταν στους νικητές στην αρχαιότητα ολυμπιακοί αγώνες. Η αρχαία και ιερή αγριελιά της Ολυμπίας βρισκόταν κοντά στον Ναό του Δία, προστάτη των αγώνων.

Σήμερα, ως αποτέλεσμα του φυσικού υβριδισμού και της πολύ αρχαίας εξημέρωσης και εκτεταμένης καλλιέργειας της ελιάς σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, έχουν αναπτυχθεί άγριες μορφές ελιάς, που ονομάζονται “...“ελαστράκια“, αποτελούν ένα σύμπλεγμα πληθυσμών, που ενδεχομένως κυμαίνονται από άγριες μορφές έως άγρια ελιά. Η αγριελιά είναι ένα δέντρο της θαμνώδους περιοχής με μακκία, εν μέρει αποτέλεσμα της μακράς παρουσίας της ανθρωπότητας.

Το ανθεκτικό στην ξηρασία σκληρόφυλλος Πιστεύεται ότι το δέντρο προέρχεται από την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Εξακολουθεί να παρέχει το ανθεκτικό και ανθεκτικό στις ασθένειες υποκείμενο στο οποίο εμβολιάζονται οι καλλιεργούμενες ποικιλίες ελιάς.

Ελληνικές ποικιλίες άγριας ελιάς

Ποικιλίες ελιάς που θεωρούνται “αρχαίες ελληνικές ποικιλίες“.».

Άλμας (Υποπάρθενος)
Δρύεπις (Ρύσι)
Εχίνος
Φαβλία (Φαβλιός)
Γεργέριμος
Γκογκύλης
Ίσας
Καλλίστεφανος
Κολύμβας (Νίκτρις η Βόμβια)
Κοτόνης (Φυλία)
Μόρια
Νίτρις
Όρχας (Ορχέμον)
Ραφάνης
Στεμφυλίτιδα
Τραμπέλλος

 

Γιατί η Ελλάδα έχει τόσες πολλές ελιές;

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με παράδοση άνω των 4.000 ετών στην καλλιέργεια της ελιάς.

Η ελιά κατάγεται από τη Μεσόγειο, και αυτό είναι το φυσικό περιβάλλον της ελιάς, το οποίο επηρεάζει τη γεύση και τις θρεπτικές ιδιότητες του παραγόμενου ελαιολάδου. γεωγραφία της Ελλάδας και κλίμα ιδιαίτερα παρέχουν ιδανικές συνθήκες για την καλλιέργεια ελαιόδεντρων

Η ελιά θεωρείται ιερή από τους Έλληνες εδώ και χιλιάδες χρόνια, από την αρχαιότητα. Στην ελληνική μυθολογία, ήταν το ιερό δέντρο της θεάς Αθηνάς και της πόλης των Αθηνών.